Maandelijks archief: november 2021

Respect Online #39: ‘Het schuurt ……..’.

Geplaatst op 24 november 2021 door René Graafsma

In ‘aanloop’ naar een komende reeks over de ‘kloven tussen leefwerelden en systeemwerelden’ deze Respect Online #39 met een toespraak die als een ‘klassieker’ kan worden gezien.
Ga er s.v.p. even voor zitten, ………..

De artikelen die hierop gaan volgen zijn gebaseerd op het
boek “Als het schuurt tussen Leefwereld en Systeemwereld”
van Reinout Woittiez.

Heel graag: een aanrader!

Morele fitheid
Uit dit boek: “Morele fitheid begint bij het besef van morele vraagstukken. Een moreel vraagstuk doet zich in een organisatie voor wanneer het schuurt, botst en ongemak geeft tussen waarden en perspectieven die in het geding zijn., wanneer eigen normen en waarden niet zomaar in het verlengde liggen met de normen en waarden van collegae of met de systeemwereld van de organisatie”.

Vervolg
De vervolgartikelen bespreken dilemma’s die voortkomen uit het schuren van de leefwerelden en systeemwerelden.

Minister Ien Dales ,
overleden 10 januari 1994

Toespraak van de Minister van Binnenlandse Zaken drs. C.I. Dales, op het congres van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten, 12-13 juni 1992 te Apeldoorn

‘Om de integriteit van het Openbaar Bestuur’

Integriteit van het bestuur

Wat mij als minister van Binnenlandse Zaken zeer bezig houdt en beroert is de integriteit van het Openbaar Bestuur. Het lijkt mij goed om in deze kring van bestuurders vandaag over dit thema, dat eigenlijk onze voortdurende aandacht behoeft, te spreken. Een thema dat uitstijgt boven de beleids-themata, die bij gelegenheden als dit VNG-congres gebruikelijk zijn.

Integriteit van het bestuur is immers niet van nature gegeven. Zij kan op verschillende manieren onder druk komen te staan. Het gaat mij daarbij niet zozeer om fraude en corruptie in het bestuur – maar vooral om machtsbederf. Ik moet wellicht wat duidelijker worden over het begrip “machtsbederf”. Fraude en corruptie zijn zwaar beladen termen, die een afgebakende strafrechtelijke inhoud hebben. Machtsbederf is breder, het draagt het element van ontbinding, verval, vervaging van normen, in zich. Het gaat mij om het sluipend gevaar van bezoedeling van de ambtelijke en politieke reputatie, van aantasting van integriteit van bestuurders, van ontkenning van de hoge waarden waarvoor de democratische rechtsstaat staat. Machtsbederf kan ‘in the end’ leiden tot gecorrumpeerd worden, corruptie en fraude.

Ontwikkelingen die tot waakzaamheid nopen

Is er reden om ons ernstig zorgen te maken over bedreigingen van de integriteit van het Openbaar Bestuur? Natuurlijk moeten we de zaak niet onnodig dramatiseren. Politiek en bestuur zijn mensenwerk. Politici en ambtenaren staan in tal van situaties aan verleidingen bloot. Een enkeling bezwijkt voor de verleiding om de gelegenheid die het ambt biedt, ten eigen voordele aan te wenden. Dat is in zekere zin onvermijdelijk, maar dat betekent natuurlijk niet dat dergelijke gebeurtenissen met de mantel der liefde moeten worden bedekt. De norm is immers duidelijk. Hoe groot de verleidingen ook moge zijn, van politici, bestuurders en ambtenaren moet worden geëist dat zij integer zijn. Zij zijn door hun ambtseed daaraan gebonden. Maar ik meen wel dat er ontwikkelingen zijn, die ons tot waakzaamheid nopen. Ik zal dit illustreren.

– het niet zo nauw nemen met democratische spelregels

Met een zekere regelmaat gebeurt het dat vertrouwelijke of geheime informatie van de overheid onbevoegd naar buiten wordt gebracht, naar de media wordt gelekt. Om een voorbeeld uit mijn praktijk te noemen, het is voorgekomen dat er bij vertrouwenscommissies bij burgemeestersbenoemingen informatie over kandidaten naar buiten is gebracht. Dat mag niet gebeuren. Het is wezenlijk dat het beraad over kandidaten vertrouwelijk gevoerd kan worden. Niet alleen wordt bij lekken de privacy van kandidaten geschonden, ook het selectieproces dat er toe strekt de beste man of vrouw op de juiste plaats te kunnen benoemen, loopt grote schade op. Ook komt het voor dat er ‘gelekt’ wordt over het beraad in de ministerraad. De beraadslaging van de ministerraad zijn vertrouwelijk. Dat heeft goede redenen. Daardoor wordt het intern beraad beschermd. Het intern beraad moet frank en vrij, zonder de hypotheek van de openbaarheid gevoerd kunnen worden; open en openhartig, maar niet openbaar. Dat geldt overigens ook voor intern ambtelijk beraad en voor collegeberaad bij provincies en gemeenten. In de democratie gaat het om rechtstreeks en gemeen overleg tussen bewindslieden en volksvertegenwoordiging.

Het ontijdig naar buiten brengen van niet afgeronde en onvolledige beleidsvoornemens frustreert het overleg met de volksvertegenwoordiging. Het naar buiten brengen van vertrouwelijke informatie heeft niets te maken met het dienen van openbaarheid. Het beginsel van openbaarheid van bestuur is een groot, ook in de Grondwet verankerd, goed. De Wet openbaarheid van bestuur garandeert dat wat openbaar dient te zijn, ook openbaar kan worden. Eveneens stelt de Wet openbaarheid van bestuur grenzen aan de openbaarheid. Het in acht nemen van die grenzen is wezenlijk voor het goed kunnen functioneren van de overheid. Het lekken van vertrouwelijke informatie is fnuikend voor de kwaliteit van het bestuur en voor de democratische spelregels. Aan dat lekken liggen vrijwel altijd verkeerde motieven ten grondslag. Degene die lekt, dient daarmee eigen belangen, wil zich graag belangrijk voordoen of denkt daar anderen een dienst mee te bewijzen; het gaat hem daarbij niet om het dienen van het algemeen belang.

– gevaar van oneigenlijke beïnvloeding van politieke besluitvorming en corruptie van overheids- en semi-overheidsfunctionarissen

Het gevaar van manipulatie van en infiltratie in de politieke besluitvorming door vertegenwoordigers van buitenlandse mogendheden, waarbij criminele oogmerken veelal voorop staan, is een betrekkelijk nieuw verschijnsel in Europa. De maffia-achtige praktijken zoals die zich in een aantal andere landen hebben kunnen ontwikkelen, nopen ons tot waakzaamheid. Nederland heeft een open economie en streeft traditioneel naar open betrekkingen, zowel in financieel en economisch opzicht als voor wat betreft zijn maatschappelijke en culturele ontwikkelingen. Het zou naïef zijn er van uit te gaan dat Nederland geheel zou kunnen ontkomen aan de import van negatieve randverschijnselen, die een veiligheidsrisico voor de democratische rechtsorde inhouden. Beïnvloeding door georganiseerde misdaad doet zich veelal voor in de vorm van systematische corrumpering van politici, overheids- en semioverheidsfunctionarissen. aangewakkerd door de grootte van het materiële voordeel en in de hand gewerkt door toenemende normvervaging, vindt corruptie doorgaans plaats in de vorm van omkoping of via het plaatsen of rekruteren van handlangers in sleutelfuncties bij overheid en bedrijfsleven. Gelukkig zijn er in Nederland nog maar spaarzaam aanwijzingen voor dit soort praktijken. Wel wil ik stellen dat het gevaar zich in een eenwordend Europa met meer nadruk aandient. Een afwachtende houding ten opzichte van deze verschijnselen kan niet worden ingenomen en wordt dan ook niet ingenomen. Soms moet worden ingegrepen, zoals gebeurd is door de Binnenlandse Veiligheidsdienst bij de Surinaamse infiltratie in politiediensten. De BVD verricht verder een oriënterend onderzoek om een beeld te krijgen van die sectoren die voor infiltratie het meest gevoelig lijken te zijn. Het gaat niet alleen om dit soort, om het zo te zeggen, spectaculaire bedreigingen. Er zijn vele situaties binnen het bestuur die tot fraude of corruptie aanleiding kunnen geven. De ene dienst is daar naar de aard van de taken meer gevoelig voor dan de andere. Het gaat om een zeer grote verscheidenheid van sectoren, variërend van politie, sociale dienst, bouw- en woningtoezicht, vreemdelingenzaken, publieke werken enz..

– de geruchtenstroom en de reactie daarop
Iets wat mij ook zorgen baart, zijn de geruchten en verhalen die van tijd tot tijd in de media en elders de ronde doen over ongerechtigheden in het bestuur. Het lijkt de laatste tijd wel elke week weer raak in de media. Dat die verhalen, vooral wanneer zij journalistiek nauwkeurig gecheckt zijn, worden gepubliceerd is goed. Het maakt duidelijk dat de media hun rol als “waakhond” van de democratie serieus nemen. Het signaleren van publieke misstanden is een onderdeel van die waakhond-functie. Ik word echter niet altijd vrolijk van de reactie van de politiek verantwoordelijke bestuurders op die verhalen. En die reactie is essentieel! Het is van tweeën één: of een gerucht blijkt waar te zijn en dan moet het politiek verantwoordelijk bestuur onverwijld maatregelen treffen, of een gerucht is onwaar: dan moet het politiek verantwoordelijk bestuur, ook ter bescherming van de reputatie van betrokken bestuurders en ambtenaren, het gerucht publiekelijk ontzenuwen. Wat uitermate schadelijk is, is dat deze geruchten in de publieke opinie blijven hangen; dat doet afbreuk aan het aanzien van de politiek en het bestuur.

Remedies

Er is geen standaardrecept voor alle genoemde kwalen. Wel is er een aantal algemene opmerkingen te maken.

– moraal van bestuurders en ambtenaren

Als we willen spreken over wat gedaan kan worden om normvervaging en machtsbederf tegen te gaan, is het goed om ons af te vragen wat eigenlijk van politici, bestuurders en ambtenaren verwacht mag worden. In abstracto is dat heel eenvoudig. Zij dienen bij de uitoefening van hun taak de daarvoor geldende regels, de wet en ook de beginselen van behoorlijk bestuur in acht te nemen; de grondrechten van de burgers te respecteren. Er zijn tal van geschreven en ongeschreven regels waaraan politici, bestuurders en ambtenaren moeten voldoen. Ambtenaren vinden die regels onder meer in hun rechtspositieregelingen. Politici en bestuurders leggen bij de aanvaarding van hun ambt een zuiveringseed af. Er zijn formeel-wettelijke bepalingen over welke functies niet met hun ambt verenigbaar zijn en er zijn bepalingen over welke handelingen verboden zijn. Van politici, bestuurders en ambtenaren wordt een hoge moraal, hoge zuiverheid gevraagd. Zij behoren zich – ook buiten de directe uitoefening van hun ambt – te onthouden van gedragingen die het vertrouwen in een goede uitoefening van hun ambt kunnen schaden. Dat vraagt een bepaalde mentaliteit. Er zijn nu eenmaal dingen die je als bestuurder – en overigens ook als ambtenaar – niet moet willen. Men moet zich permanent bewust zijn van de eisen die de bestuurlijke zuiverheid stelt, bijvoorbeeld bij het aanvaarden van nevenfuncties en declaratiegedrag.

– voorbeeldfunctie politieke en ambtelijke top

De ambtelijke en politieke top dient zich ervan bewust te zijn dat zij de cultuur van de aan hen toevertrouwde dienstonderdelen in hoge mate beïnvloeden. Een gedegen leiderschap is voor het bevorderen van een positief gerichte groepscode met hoge ethische normen zeer belangrijk. De voorbeeldfunctie van fatsoenlijke managers is wezenlijk om drempels tegen normvervaging bij de uitvoerders op te werpen. Zeker van hen wordt moed, karakter en zichtbare onkreukbaarheid gevraagd. Daarbij gaat het niet alleen om het zelf nalaten van normovertredingen; ook het niet actief optreden tegen normvervaging binnen de organisatie, het bewust even een andere kant opkijken, is fnuikend. Wie zich van deze voorbeeldfunctie niet bewust is en zich daar niet naar gedraagt, brengt de hem toevertrouwde organisatie in gevaar.

 – organisatiestructuur

De overheid kent een hiërarchische organisatie. Alles wat de organisatie doet of nalaat wordt de politiek bestuurder toegerekend. Daarom vormt de politieke bestuurder de top van de piramide. Dat moet ook zo zijn, want daardoor is hij of zij aangrijpingspunt voor democratische controle op het bestuur. Dit stelsel van democratische controle vraagt om een zodanige structuur van de organisatie, dat de verantwoordelijk bestuurder ook daadwerkelijk in staat wordt gesteld om zijn politieke verantwoordelijkheid te dragen. Hiërarchie mag een open en kritische interne communicatie niet schuwen. Een verstopte communicatiestructuur schept vervreemding en wantrouwen tussen leiding en uitvoerders. De uitvoerders worden geïsoleerd en de leiding kan feitelijk geen verantwoording dragen voor de uitvoering. Een open en geëngageerd lijnmanagement draagt ook bij aan de preventie van fraude en corruptie. Het is van belang dat binnen de organisatie een zodanige structuur en cultuur bestaat dat ook problemen met betrekking tot fraude- en corruptiegevoeligheid op de verschillende niveaus bespreekbaar blijven, zonder dat men zich bedreigd voelt. In de sfeer van opleiding zal meer dan tot nu toe gebruikelijk aandacht aan de ambtsethiek moeten worden gegeven. Het uitreiken van het ARAR of andere rechtspositieregelingen bij in diensttreden en een abstract verhaal over de beginselen van de rechtsstaat is niet toereikend. De vrij abstracte regels van ambtsethiek zullen vertaald moeten worden in praktische werkregels voor de omgang met de burger, ook met het oog op preventie van fraude en corruptie. Deze werkregels zullen steeds moeten worden toegespitst op de speciale situatie en taak van het betrokken dienstonderdeel.

Permanente waakzaamheid

Bij politici en bestuurders bestaat de verleiding om de gevallen waarin evident sprake is van fraude of corruptie te reduceren tot incidenten, die repressief (intern disciplinair of strafrechtelijk) kunnen worden bestreden. We zien die gevallen het liefst als betreurenswaardige incidenten. Zelfs kan het gebeuren dat men uit verlegenheid simpelweg de andere kant op kijkt. De erkenning dat er sprake zou kunnen zijn van een structurele aantasting van de integriteit van de overheid past immers niet in het beeld van de overheid als drager van de democratische rechtsstaat. De opvatting dat het alleen om incidenten gaat, kan het besef verduisteren dat machtsbederf een sluipend virus is dat zich in de structuur van de overheid kan nestelen. Dat daar een voedingsbodem kan vormen voor ambtsmisbruik. De bestrijding daarvan vraagt meer dan een incidentenpolitiek. Het vraagt om permanente waakzaamheid van de politieke en ambtelijke top, zowel bij het rijk als lokale overheden. We spreken de laatste tijd veel over de kwaliteit van de overheid. Welnu, integriteit is voor het overheidshandelen een kwaliteitseis bij uitstek. Het bewaren en beschermen van de integriteit van het bestuur dient dan ook een normaal onderdeel te zijn van kwaliteitszorg binnen de overheid op alle niveaus. Ik heb een aantal elementen daarvoor aangedragen.

Afsluiting

Nederland is een democratische rechtsstaat. Dat begrip draagt uitdrukkelijk het element van integriteit in zich. Een overheid kan niet én rechtsstaat zijn én niet integer. Een niet-integere overheid kan de rechtsorde niet handhaven. De overheid is óf wel óf niet integer. Een beetje integer kan niet. En met de integriteit van de overheid valt of staat het bestuur; aantasting van de integriteit van de overheid betekent niet minder dan dat de overheid het vertrouwen van de burgers verliest. En zónder dat vertrouwen van de burger kan de democratie niet. Dan is er geen democratie meer. Dat is een beklemmend beeld. De verantwoordelijkheid voor het waarborgen van de integriteit van het Openbaar Bestuur deel ik met u. Wie de integriteit laat aantasten, tast het vertrouwen van de burger is het bestuur, en daarmee de democratie in haar wortels aan.

Abonneren / deelnemen Respect Online

Respect Online #38: Verlies van tijd.

Een bericht zoals verzonden aan de leden van de Tweede Kamer.

Sinds wanneer is de waarheid een systeemrisico?”.

Aan de leden van de Tweede Kamer,
Geachte heer, mevrouw,

Dank
U, met u de overheid, staat voor grote uitdagingen. Hartelijk dank dat u de berichten van deze zijde steeds tot u neemt en er ook op reageert. Dat zal zeker niet meevallen met een grote stroom aan informatie en meningen die u moet verwerken. Er zijn steeds meer aanleidingen om een toename van uw ‘overload’ te kunnen begrijpen. Met ook steeds meer druk en spanningen. Dank u, nogmaals. Respect!

Issues
Het gaat steeds ergens om. Een centrale vraag kan zijn of u ‘daar zit’ om u te kunnen inzetten voor bepaalde waarde en normen, het geld, of macht? Wat denkt u dat men van u daarbij bedenkt? Het lukt de overheid niet allemaal zo met de bekende zaken zoals:

  • de toeslagenaffaire;
  • met de woekerpolissen;
  • de pensioenen;
  • het integratiebeleid;
  • het klimaat;
  • Groningen;
  • corona;
  • de gezondheidszorg;
  • het wonen;
  • het onderwijs;
  • de veiligheid;
  • enzovoort.
    Het opsommen van zo’n rijtje is als het slaan van een bewusteloze.

Organisatie
Ten opzichte van de georganiseerde misdaad heeft de overheid een nadeel: erg georganiseerd lijkt het allemaal niet. Men praat wel over samenwerken, maar met de huidige formatieperikelen blijkt men nog maar nauwelijks – tot niet – tot een verdeling van de taken, verantwoordelijkheden en bevoegdheden in staat.

Druk
Het is iets meer dan een hypothese dat u te druk bent met u zelf en met elkaar om (nog) signalen uit de samenleving op te vangen. Er is al veel over gezegd en geschreven, uiteindelijk zitten er toch structuren en lijnen in, die kunnen worden toepast in modelstudies. Als voorbeelden: in het klein bijvoorbeeld de kennelijk gelegaliseerde misleiding bij de Consumentenbond met een voorzitter van de Raad van Bestuur in het dossier aan de zijlijn, buiten het veld. Wat groter: de niet door toezichthouders gecorrigeerde verzekeraars, almachtig in juridificaties. (Waarop op korte termijn wel voortgezette initiatieven zullen volgen, uit ‘het dossier’ resulterend). Het zijn maar voorbeelden van dossiers.

Keuzes
Niet alleen bij de bovengenoemde collectieve zaken, maar uiteindelijk bij zoveel individuen van ondernemers, tot gezinnen en enkelingen zoals, tja sorry, een Dascha zien we nu dat zelfs, en misschien wel juist, er blijkbaar redenen zijn voor de overheid er toe te besluiten over te gaan te kiezen voor het misleiden, bedriegen, bedreigen, frauderen, valsheid in geschrifte, verduisteren, het framen van het tegengeluid. Ga er maar aan staan, als Tweede Kamer.

Bedreigingen
U moet onder druk van toenemende bedreigingen, onmogelijke verwachtingspatronen, een gebrek aan middelen, boterzachte tegenmacht er maar iets van zien te maken. En dat terwijl de organisatie van de overheid, in tegenstelling tot de misdaad, er maar niet lijkt te komen.

Spel
Bedreigingen vanuit het systeem moet het individu helaas dagelijks ervaren. U dus ook.
Al eerder gezegd: “Ze spelen een spel, ze spelen het spel dat ze geen spel spelen. Als je niet mee doet word je verstoten, als je wel mee doet: word je gek”. Met mijn onderzoek, naar de feiten, in het woekerpolisdossier, het pensioendossier, en met die ervaring ook het (bijna) perfecte moorddossier van Dascha is onomstotelijk duidelijk geworden dat het voor een teamverband – zoals uw Tweede Kamer – van belang is dat er een afstemming blijft ten aanzien van de systeemanalyses en de daaruit volgende methodologie. Dan klinkt het veel gehoorde ‘uit onderzoek blijkt’ ten minste niet als een uiting onder invloed van inflatie. Als belangen die meningen bepalen.

Angst
Als het systeem zijn zin niet krijgt verandert het de spelregels, dat is gewoon een natuurwet. Door de bovengenoemde onderzoeken ben ik, helaas, in aanraking gekomen met informatie over nieuwe vormen van bedreigingen als transities van de reeds bestaande. Het gaat heel anders worden, nog meer dichterbij. We zitten nu in een fase waarbij de samenleving dreigt te desintegreren door het over en weer, door gepolariseerde groepen, instrumentaliseren van geïndividualiseerde en geïsoleerde angst. Bij bijvoorbeeld het corona fenomeen is nog een rationele inhibitie mogelijk maar die lijkt, door – het is een mening: door het niet luisteren naar elkaar, het wederzijds niet ontvangen en alleen maar zenden – belanghebbende vooringenomenheden te worden uitgeschakeld. Met alle traumatiserende gevolgen voor de partijen over en weer.

Reflexen
Zoals gezegd: de misdaad is georganiseerd, de overheid toont dat beeld niet. De misdaad past zich aan, waarbij de overheid steeds bezig is zich zelf verder te verliezen. Het spel ontwikkelt zich door, als de kloven zich blijven verdiepen, wat nu lijkt te gaan gebeuren. Helaas heb ik kunnen vernemen, door contacten die meer van de werkelijkheid laten zien, dat er vormen van acties worden ontwikkeld waarbij enige vorm van rationele inhibitie is uitgesloten. Deze acties hebben een dusdanige aard dat er een veel diepere impact zal plaatsvinden in het limbisch systeem, misschien zelfs tot niet veel hoger dan de hersenstam: de acties zullen slechts en alleen al slagen omdat het op niets meer en minder aankomt dan het oproepen van niet verhinderbare reflexen. Vandaar mijn, hier herhaalde verzoek, in de gelegenheid geholpen te worden in contact te kunnen komen met de NCTV.

Het onvoorstelbare
Het is te hopen dat u, als Tweede Kamer, als Tweede-Kamer-lid, zich over het onvoorstelbare (zoals een perfecte moord, een perfecte terreuraanslag) laat informeren. Die komt niet van bovenaf, maar van onderaf: waarop het nieuwe model acties zich richt. Als er niet naar elkaar geluisterd gaat worden dan heeft het aanstaande debat van komende dinsdag geen enkele zin. Net zoveel zin als een kabinetsformatie die met net zoveel van het zelfde aan onderling chagrijn, met niet alleen de parlementaire enquêtes als handwapens, de kortste weg vormen naar het ravijn. Het is verloren tijd.

Het leven delen is een keuze.

Deelnemen.

Respect Online #37: Hoe verder met Europa?

Auteur: Leo Klinkers

november 2021

Europa in zwaar weer
De Europese Unie verkeert in zwaar weer. Er ontstaan steeds meer conflicten. Landen als Polen, Slovenië en Hongarije maken ruzie omdat de Unie hun interne rechtsorde ondermijnt. Noordelijke staten verzetten zich nog steeds tegen financiële overdrachten aan zuidelijke staten. Over kwesties als, bijvoorbeeld, versterking van de euro, immigratie, klimaat, juridische controle (wie is de baas?) en bestrijding van de pandemie, lopen de standpunten fundamenteel uiteen. En als we kijken naar de geopolitieke ontwikkelingen, speelt de Europese Unie geen rol. Zo staat zij buitenspel in het Aukus-akkoord waarmee de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk en Australië de invloed van China in de Zuid-Chinese Zee proberen in te dammen. Intussen woeden er politieke vuren rond de Unie zonder dat zij daar een positieve invloed op heeft. Zie de onrust in Wit-Rusland, in Palestina-Israël-Iran, in Libië, Tunesië, Marokko en Algerije. En vergeet niet dat Rusland, na de geslaagde diefstal van delen van Georgië en Oekraïne, waarschijnlijk zal toeslaan in de Baltische Staten als de NAVO een oogje dichtknijpt. Aan de westkant van de Unie heeft Brexit een politiek en economisch gat geslagen.

Identiteitscrisis
Het is een bekende zaak. Maar de vraag is: hoe heeft dit kunnen gebeuren? Hoe is de Europese Unie, als mooi voorbeeld van samenwerking tussen landen, verworden tot een organisatie die blijkbaar in een ernstige identiteitscrisis verkeert? Begrijpen voldoende mensen dat een identiteitscrisis de laatste fase is voordat een organisatie ineenstort?

Federalisme
De Federale Alliantie van Europese Federalisten (FAEF) heeft een antwoord op deze vragen. Het is een kleine organisatie die federalistische bewegingen en pro-Europese organisaties in een federale context wil verenigen. Met enkele diepgaande analyses heeft FAEF de afgelopen jaren uiteengezet hoe de Europese Unie, zeventig jaar na het begin van de Europese samenwerking, nu aan het einde van haar politieke levenscyclus is gekomen. Uit deze analyses blijkt dat de EU er aan de buitenkant uitziet als een glanzende appel. Maar aan de binnenkant is zij verrot.

Eigen belangen en democratisch tekort
De hoofdoorzaak is volgens FAEF de gebrekkige juridische constructie van de Unie. Haar basis is een stelsel van verdragen. Deze vertegenwoordigen echter niet het algehele Europese belang, maar alleen de nationale belangen. Dit blijkt vooral uit het grote aantal uitzonderingen in deze verdragen. Voordat landen bereid zijn een verdrag te ondertekenen, onderhandelen zij over uitzonderingen of concessies voor hun eigen land. Geen enkele lidstaat van de Unie voelt zich mede-eigenaar van Europa, maar zit in het EU-systeem om de eigen nationale belangen te optimaliseren en te verdedigen wanneer deze door de EU worden bedreigd. En dan hebben we het nog niet eens over het zogenaamde democratisch tekort. Dit is het van bovenaf nemen van bindende besluiten voor alle Lidstaten zonder een normaal systeem van politieke verantwoording. De Europese Commissie is geen verantwoording verschuldigd aan het Europees Parlement, dat immers geacht wordt het Europese volk te vertegenwoordigen. Nog ernstiger is de almachtige positie van de niet-gekozen Europese Raad van 27 staatshoofden en regeringsleiders.

Constitutionele basis
FAEF pleit voor een constitutionele basis voor de EU in plaats van de verdragen die fungeren als het drijfzand waarin de EU zal verdwijnen. Voor landen en regio’s die gemeenschappelijke belangen willen behartigen zonder hun soevereiniteit te verliezen, is er maar één staatsvorm die past: een federale staat. Alleen zo’n staat kan gemeenschappelijke belangen behartigen en tegelijkertijd de soevereiniteit en culturele identiteit van die landen/regio’s garanderen. Een perfecte oplossing voor Europa. Zeker na zoveel verwoestende oorlogen.

Niet nieuw
Deze kennis is niet nieuw. Na de oprichting van de eerste federale staat in Amerika in 1787-1789 zijn er tientallen pogingen geweest om ook van Europa een federale staat te maken. Die mislukten allemaal. Terwijl zevenentwintig federale staten nu iets meer dan 42% van de wereldbevolking herbergen, lijdt Europa aan de systeemfouten van een Unie zonder constitutionele, democratische basis.

Federale grondwet
FAEF bevestigt wat in de geschiedenis van Europa al vele malen is vastgesteld: voor een federale staat heb je een federale grondwet nodig. Verdragen zijn daarvoor niet alleen waardeloos, zij zijn ook de grondoorzaken van een uiteindelijke ondergang. Alleen een goed opgezette federale grondwet garandeert de democratische vertegenwoordiging van gemeenschappelijke belangen met behoud van de soevereiniteit van de burgers en de lidstaten.

Doodsteek
Nu de Europese Unie in de zomer van 2021 een Conferentie over de toekomst van Europa heeft geopend, organiseert FAEF een eigen Citizens’ Convention. De reden is eenvoudig: die EU-conferentie wil het systeem van verdragen verder versterken. Gezien de analyses van FAEF is dat de doodsteek voor de EU. Om in de komende bestuurlijke chaos een zinnig alternatief voor de burgers van Europa te hebben, werkt deze Citizens’ Convention aan een eigen federale grondwet van slechts tien artikelen die door de burgers van Europa moet worden geratificeerd. Een grondwet van, door en voor het volk.

Groep 55+
Een bijzonder detail van deze Citizens’ Convention van de FAEF is de naam van de vijfenzeventig deelnemers: de Groep 55+. Dit staat niet voor leeftijd, maar is een metafoor voor de vijfenvijftig leden van de Conventie van Philadelphia die in 1787 de eerste federale grondwet opstelde. Eind mei 2022 zal de eigen federale grondwet van de Alliantie van Europese Federalisten klaar zijn. Dan begint het proces om de burgers van Europa te informeren over hun recht om deel te nemen aan de ratificatie van die grondwet.

We gaan een spannende tijd tegemoet op de weg naar een Europese Federale Unie.
Voor wie ons wil vergezellen: www.faef.eu

Dr. Leo Klinkers

President FAEF

Klik hier om je deelnemen te nemen aan de Respect Online.

Respect Online #36: Gedragscode Integriteit Rijk

Het Leven Delen, …….

Op zoek naar definities werd gevonden ‘De Gedragscode Integriteit Rijk’.

Uit deze ‘Gedragscode Integriteit Rijk’:

Democratie
Nederland is een democratische rechtsstaat. Het motto van de Rijksoverheid is:
De Rijksoverheid. Voor Nederland.’ Als rijksambtenaar lever je een bijdrage aan het functioneren van ons land.

Vertrouwen
Burgers moeten op de overheid kunnen vertrouwen. Burgers zijn in veel opzichten afhankelijk van de overheid. Bovendien kunnen overheidsbesluiten diep ingrijpen in het functioneren van burgers. Daarom moet de overheid integer zijn. Dat wil zeggen dat de overheid in haar functioneren eerlijk en betrouwbaar is, de burgers correct behandelt en respectvol bejegent. Bovendien moet de overheid zichzelf ten voorbeeld stellen: als je wilt dat burgers zich fatsoenlijk gedragen, zal je dat als overheid ook moeten doen.

Communicatie
Gevraagd naar een toelichting op het gestelde bij het RIVM over ‘Communicatie’ werd de onderstaande toelichting ontvangen:

“Geachte heer, ……..

Heeft u de hele tekst gelezen? Dit zijn geen uitgangspunten maar doelstellingen. Uitgangspunten kun je iedere dag in laten gaan, maar het RIVM wil juist dat deze doelstellingen gelden voor de gehele organisatie. Dat betekent dus ook niet alleen de communicatie-afdelingen. Dit is een voortzetting van een al ingezette strategie.
Het kost tijd voordat je dit doel met de hele organisatie hebt bereikt”.

Betrouwbare adviseur
“Het RIVM (Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu) gebruikt het begrip betrouwbare adviseur (‘trusted advisor’) om de opstelling en rol van het RIVM als organisatie en van haar medewerkers te karakteriseren. De termen ‘betrouwbaar’ en ‘adviseur’ hebben een gelaagde en complexe betekenis:
– geloofwaardigheid;
– betrouwbaarheid;
– nabijheid en
– zelforiëntatie.


Vertrouwen verdienen betekent dat het goed moet gaan op alle vier de dimensies in de ogen van de ander”.

Jij bent ‘die ander’. Wat zijn jouw gedachten? Wat is jouw gevoel? Wat is jouw mening?
Het is nog geen 2025? Zijn we op tijd? Voor alle kinderen, ………

(Omdat het om alle kinderen gaat, ook het kind in jou: het verzoek dit bericht zoveel mogelijk te delen).